Bu sefer son

Artık kandıramıyorum kendimi

Katlanamıyorum bu durumdaki bir unutulmuşluğa

Kesikler içinde kaldım hayallerime, beslediğim umutlara karşı

Her yerim kan içinde bu sefer

Acının hat safhası

Belkide, ya ölüm ya kurtuluş çabası bu

Bir daha sevmekten bahsetmek yok

Acıyla erimeye son

Çocuk saflığında şekerli hayaller yok

Bisiklet peşinden koşan bir çocuk

Ve uçurtma sevdası aklının almayacağı kadar

Ve bir daha acımak yok acınacak halime

Hissedilmesi gereken ne varsa bıraktım yalnızlığıma

Defalarca tükürdüm yüzüme

Hak ettiğimden değil

Gerçekleri görmem içindi bu acımak kendime

Hayatımda bana hediye edilen tek gerçekleri

Yani sadece samimiyetleri, gülüşleri sakladım hafızamda

Ve şimdi sadece mutluluk izcisiyim

Yorulup bir gün kalırım belki yarı yolda

O zaman gelip yine ellerimden kim tutar adım gibi biliyorum

“sadık acılarım ve kalemim”

Benim tek sahip olduğum gerçeklerim

Son sözüm ise

Savaşa hayır,

Aşk’a son...

Tayfun ÇEVİK

06.11.2007

K.Çekmece/İST.

“Bir sen degil herkes unuttu beni
Bir sen degil herkes uyuttu beni
Ayrılık sevgiye ilaç olur
Buna sabrın yok senin
İstemem artık bunu
Aşka ihtiyacım yok benim...”