Daha ne kadar inanmalıyım bu acı gerçeklere

Bir ucundan da sen tut demelimiyim hayatın acı yalanlarından

Yoksa son derece olağan mı karşılamalıyım ezikliğimi

Yoksa asmalımıyım son utancımı en kalabalık koğuşlara

Doğrusu içimi acıtmamam için hiç bir sebep göremiyorum

Dilimdeki kesik sonderece derin, sevda adına konuşacak

Sözüm yemin, özüm aşk dediğim hayal ötesi buruk duygular

En son içtiğim serin su belkide kendime kabullendiremediğim

Toz pembe bir şeker belkide içime batan buruk sancı dediğim

Ölümün tadı yada yaşamamışlığın adı

Sessiz yelkenliler uğurladığım sahillerde

Kopmuş salıngaçlarda giderdiğim son gücenmemi

Anylamadığım aşk denilen ikiyüzlü bir duyguya bağlamıştım

Buna rağmen kanadı yine yüreğim

Gelmene rağmen kanmadı acıklı gözyaşlaım akmaya

Uykusuz gözlerimden gitmeyen,hayalime sakladığım mahçup sevdamı

Bir türlü döktüğüm yazılarda anlatamıyorum

Kimdi, neyin nesiydi derseniz

Bilinmezlik sizin için verebileceğim cevap

Benim için anlatılacak çok anısı olan kartal tepeleri deniz görüntüsü

Bir de  dökülen anlamlı ama gerçek bi o kadarda haklı gözyaşları

Unutamam o onları asla unutmam

Ne zaman bir söğüt gürsem dökerim gözlerimdeki sevgimi

Anlayacak kimse olmasada

Hayalde olsa

Yanlızlığın adını koyarım her seferinde

Bilmediğiniz kaderimle başbaşa kalırım yazdıklarımla

Bu yüzden genç yazar hem yazar hem ağlar

Geçip giden hayallerinin ardından ulaşamadığı sevdasına karsı

Beklentisi olmadığı halde

En yalın haliyle

Belkide en savunmasız haliyle ölüme kucak açmış

Beklediği acı sonun düşüncesinde

Tayfun ÇEVİK

11.07.2007 K.Çekmece