Daha ne kadar inanmalıyım bu acı gerçeklere

Bir ucundan da sen tut demelimiyim hayatın acı yalanlarından

Yoksa son derece olağan mı karşılamalıyım ezikliğimi

Yoksa asmalımıyım son utancımı en kalabalık koğuşlara

Doğrusu içimi acıtmamam için hiç bir sebep göremiyorum

Dilimdeki kesik sonderece derin, sevda adına konuşacak

Sözüm yemin, özüm aşk dediğim hayal ötesi buruk duygular

En son içtiğim serin su belkide kendime kabullendiremediğim

Toz pembe bir şeker belkide içime batan buruk sancı dediğim

Ölümün tadı yada yaşamamışlığın adı

Sessiz yelkenliler uğurladığım sahillerde

Kopmuş salıngaçlarda giderdiğim son gücenmemi

Anylamadığım aşk denilen ikiyüzlü bir duyguya bağlamıştım

Buna rağmen kanadı yine yüreğim

Gelmene rağmen kanmadı acıklı gözyaşlaım akmaya

Uykusuz gözlerimden gitmeyen,hayalime sakladığım mahçup sevdamı

Bir türlü döktüğüm yazılarda anlatamıyorum

Kimdi, neyin nesiydi derseniz

Bilinmezlik sizin için verebileceğim cevap

Benim için anlatılacak çok anısı olan kartal tepeleri deniz görüntüsü

Bir de  dökülen anlamlı ama gerçek bi o kadarda haklı gözyaşları

Unutamam o onları asla unutmam

Ne zaman bir söğüt gürsem dökerim gözlerimdeki sevgimi

Anlayacak kimse olmasada

Hayalde olsa

Yanlızlığın adını koyarım her seferinde

Bilmediğiniz kaderimle başbaşa kalırım yazdıklarımla

Bu yüzden genç yazar hem yazar hem ağlar

Geçip giden hayallerinin ardından ulaşamadığı sevdasına karsı

Beklentisi olmadığı halde

En yalın haliyle

Belkide en savunmasız haliyle ölüme kucak açmış

Beklediği acı sonun düşüncesinde

Tayfun ÇEVİK

11.07.2007 K.Çekmece

İÇİMDEKİ KİMSİN?

Hadi  kalk gidiyoruz bu hayattan

Durmalımıyız sence acıların tam ortasında

Seyretmelimiyiz yoksa dirhem dirhem eriyişimizi

Anılarımızla acılarımızı birleştirmekten başka

Ne yaptık ki hayal dünyamıza gömdüğümüz benliğimizi acıtmak için

Sen istersen kalabilirsin uyanık bu düşlerin içinde yapayalız

Her zaman ki gibi

Kalıp acıtabilirsin en derinini

Umrunda değil dimi benliğim

Sen yada ben

Ne farkederki

İkimizde aynı kişi değilmiyiz

Kendi içinde çatışan duygu kavgacıları değilmiyiz

Aynı bedende sıkışıp kalmış

Hayal dünyası ve asi olan

Sen ve ben aynı kişiyiz

Neden peki bu karşıtlığımız

İçimde kim var benim

Böylesine asi ve  yalnız

Kim benim diğer yanım ?

Acısını bile belli etmemeye çalışan süt beyaz tatlı yalnızlığı paylaşmayan

Kimsin sen aşkı tarif etmeden yaşamaya çalışan

Kimi sevdiğinin farkındamısın

Yada neyi

Ne yapmaya çalıştığının farkında olan ve beni köpüklü dalgalar gibi

Kendinden uzaklaştırarak kıyılara vuran kimsin içimde olan asi kişi ?

Seni benmi sürükledim buraya

Yoksa sendemi benimle geldin

O dondurmacının arkasından yalın ayak koşarak

Sendemi limonlu istedin dondurmanı hayatın gibi ekşi diye

Oysa ki ekşi yüzleri tebessüme boğmuştun onca zaman

Niçin kendini saklıyorsun yeni sevdalara karşı

Seni bana anlatmaya kalkışma

İkimiz aynı kişiyiz işte

Aynı kişiyiz ama ben bir türlü tanıyamıyorum içimdeki diğer yanımı

Bilmekle bilmemek arası yarım kalan hayallerim gibi

Bak yinede emin değilim tüm bildiklerimden

Yine asiyim yine saklıyorum kendimi tüm sevdalara karşı

Bunu neden yapıyorum biliyorum aslında

Aslımdan kaçan bir ben varım galiba

Yüzündeki eski maskeleri terk edemeyen

Bulgur taneli kahverengi sevgi taneceklerini kaybetmeyi göze alamayan

Benliğimi öyle sarmış ki duygusallık

Engel olamıyorum buna karşı

Sen, içimdeki !

Sen ne yapsan da yalnızlığa karşı

Ben dostaırımı terk edemem

Bana dost, sana aşk olan düşlerimi terk edemem

Varlığımın sebebi demekten çekimediğim

Kaçıp gitmeme engel olan bu sevgiye hayır diyemem

Hayat acı değilmi

Bu da cı işte

Tam senin istediğin gibi değilmi

Sen, içimdeki, kimsen seninle varım ben

Sen yoksan bende yokum

Acım ve yalnızlığımsın

Sen yoksan yazdıklarım yok

Sen yoksan o da yok

Ruhsuz bir iskeletim yoksan

Ve ben her şeye rağmen senin olmanla mutluyum

Tanımlayamadığım benliğim

Ve bir tek bildiğim var, yani biz yani ben

O varsa varım, o var sa varız

O kim mi ?

O kendini biliyor

Evet o gerçekten kendini biliyor...

Tayfun ÇEVİK

05.06.2007 / K.Çekmece

BELKİDE EN GÜZELİ BUDUR

“İklimler değişti, tıpkı benim gibi. Esmer havalar konuşmamı istemezlerdi buralarda. Anlatmak istediğim neydi sözde, bu önemliydi ama, sözde değildi benim anlattıklarım, özde olanlar ve hep yarım, hep eksik arda kalanlar, benden arta kalan hep bunlardı.”

Aydınlanmayı bekleyen kızıl-mor ve soğuk şafak vakitleri seninle birlikte uyanırdım hep ama sen bilmezdin, hissetmezdin bir çocuk her sabah acıkırdı. Hep pamuk helvalardı hayalleri ve birde sepetli bisikleti ama herşeye rağmen o geçmişte yaşadıklarını kumdan kazdığı küçük kuyulara gömmeye çalıştı.Her gelen dalgada mutlu sonlarını bekledi ama bir türlü yok edemedi hayalerini. Vazgeçemediği şekerlerinden bile, ayrılabilirim dedi son uykuya dalışlında.

O gün bu gündür o çocuk uyanmadı bir türlü uykusundan. Açmak istemedi belkide gözlerini, dünyanın böyle tatsız, böyle acıtan duyguları yüzünden, hep hüzünlü bir uykuda o en güzel rüyasını görmekten usanmaz bir halde ne gerçekler geçmişti üstünden, ne aşklar, ne yalnızlıklar geçmişti. Üstü başı kan içinde kalmıştı duygularından yana. Bildiklerini hep unuttuğunu idda etti ve kendini son bir kez de olsa kandırabilmek adına, adının önünde durdu duygu yarlarından düşsün diye ama bu sefer olmadı, olmadı işte. Kendine söyleyecek bir yalanı kalmadığı yüzüne bir tokat gibi çarpmıştı, gözleri doldu birden, böyle zamanlarda aklına hep çocukluğu gelirdi. Son oyuncaklarını bir eskicinin aldığı ve arkasından elma şekeriyle koştuğu ağlamaklı yüzünün hali aklına gelirdi.

 Kızıl ve mor gökyüzüne her akşam el sallardı kimse görmeden, o da bilmezdi neden ama bu bir sevgi gösterisiydi belkide kendine pek de acımasız davranmayan hayata karşı, belkide yalnızlığınaydı bu el sallayış ve her seferinde gözlerindeki yaşların önüne bir set bulamazdı ne yaptıysa.

“Büyütebilmeyi isterdim içimdeki küçüklüğümü, ama ne yaptımsa olmadı işte.Belkide böylesi daha iyiydi, görebildiğim ama diğer tarafına geçemediğim o şeffaf perdenin ardında kalmamdı. Belkide en güzeli budur.”

                                             Tayfun ÇEVİK

                                             21.05.2007 / K.Çekmece

GEÇMİŞTEN

Oradaydım

Soğuk karanlıklarında sakladığın asabi hislerinin tam önünde

İstediğin yerde yani

İntikamını almak istediğin

Kendince kurduğun dik ve aşağılayıcı duvarlarının dibinde

Bu kez anladım

Kaybettiklerinin yerini doldurmaya çalışmalarını

Ve acı verişlerini

Unutamadığnı ve kabullenmediğin suçunu

İçinden çekip alınmayı beklediğin

Sinir bozucu intikam planlarından bıktım.

Oradaydım

Sahibi tarafından terk edilen yazılarımın içinde

Kurduğum tüm hayal öbeklerinin mezarı başında

Ve ne demeliyim şimdi

Ne hissetmeliyim bunca emekten sonra

Benim için eski birine

Ne söylememi bekliyordun ki?

Geçti artık

Oradaydım ve yalnızdım

Sen yoktun...

Sen gittin...

Ve ben şimdi

Emre’nin söylediği nakarattayım;

“Ne aşk var, ne mutlu sonlar,

dört duvar yalnızlık var,

gücüm yetmez kaçmaya,

hapsolunca yalnızlığa.”

Tayfun ÇEVİK

16.05.2007 / 22:34

K.Çekmece / İST.

HERŞEY BİTTİKTEN SONRA

Oyuncaksız bir çocuk gibiyim bu düşlerimin içinde kalan

Yarım kalmış tüm oyunlarım

Geçmişe ve geleceğe dair ne varsa hep satır başlarında kalmış yazılacak

Hepsi yarım

Hepsi kırık düşlerimin

İçimin içi sızlıyor her nefes alışımda bu mahçupluktan

Ve bir yanım hep çek git diyor yalnızlıkların tam ortasına

Kendime söyleyebileceğim bir yalanım kalmadı artık

Yüzümdeki maskelerim düşmeye başladı bir bir

Aynalara inatçı bir inkarla tamımamazlıktan geliyorum artık kendimi

Soğuk ellerindeki sıcacık sevgi

Ve tatlı bir anı olarak kalmış sebepsiz sevinçlerim

İlk yazdığım yazı gibi senin için

Geç kalmışım ben sana

Yada çektiğim acılar yetişemez olmuş artık bu sevdama

Sana unutulmayacak bir hatıra bıraktım kendimce

Ve seni sevdiklerine emanet ederek gömdüm en kıymetli yerime

Puslu bir göz nidasıyla geceye bıraktım sessiz haykırışlarımı

Tüm isyankarlıklarımı gözlerimde sabahı bekleyen

Yalnız kalmış yıldızlara teslim ettim

Bulduğum son oyuncağımı da kendim kırdım

Kendime bir ceza niyetinde

Hayat bu işte

Düşlerinizle yola çıkarsanız yanınıza azık yerine

Kefenize azıcık gerçek koymalısınız

Benim gerçeklerim tükensede acılarım hep benimle

Benim sadık acılarım

Derin sancım ve kalemim var

Okunmasa da anlaşılmasada yazdığım içimdekiler var

Ve suçlu değil kimse hayatımda

Kimse borçlu değil sevgi ve emek karşılığında

Seneler, yazılası birer anı ve tebessümler torbası

Ne zaman elimi atsam o torbaya

Neden hep çıkardığım sen oluyorsun

Geriye bıraktığım ve yeniden elimi attığımda

Neden hep elim sen kokuyorsun

Bunun bir açıklaması varmı rüya tabirlerinde gerçeği olmayan düş tadında

Yaşım buna müsait mi yaşamak için acılarımı

Yoksa düşlerimin emekliliğini mi beklemeliyim

Herşey bittikten sonra.......

                                                                                  Tayfun ÇEVİK

                                                                                  13.04.2007 / K.Çekmece

                                                                                   00:57 am

Gece, parlayan yıldızlarıyla uzaktan uzağa

Yerini teslim ediyor yine yaklaşan kızıl mavi aydınlığa yerini

Ben yine aynı yerde kaderimle  aynı kavgayı sürdürüyorum

Yitip giden ömrümün hesabını yapmak niyetiyle

Hep aynı korkunç sonuç çıkıyor

Tüm sevgilerimi,

Tüm aşklarımı,

Tüm fedakarlıklarımı topluyorum

Düşlerimden çıkarıyorum

Yine elde sıfır kalıyor

Hesapladığım ne varsa

Hep eksilerden kurtarmaya çalıştığım duygularım çıkıyor karşıma

Hesabını yapmak istemediğim karşılıksız duygular

Acımadan yalnızlığımı batırıp duruyor en savunmasız yerime

Zarar veriyorum kendime biliyorum

Sonu olmayan ve asla göğsünde düş kuramayacağım bir sevdayla

Bu benim hakkım

Bu bana müstehak

Bu kaderim

Bu,benim

Asıl olan benliğim

Aslı olan bir şeyi inkar etmem kendimi kandırmak olur

Sabahı gelmeyecekmiş gibi inatçı olan gecelerim

Üşüdüğümde içimi ısıdan gerçeğim

Yalnızlığımın tek sebebi

Ve yaşadığım tek gerçek hayal bu.

Artık kandıramıyorum gerçek düşlerime karşı kendimi

Bu hissin unutulduğunu

Ve artık eskisi gibi önemsenmediğini biliyorum

Çünkü eski havası yok o mahsun düslerin karşılığı

Nedense hep soğuk

Karşılığını vermek istemezcesine

Belkide hayat

Belkide bıkkınlık

Belkide mahçupluk

Bilinmez ki ,o yüreği açıkça, samimice dinlemeden

O bildi kendini hep, yine de biliyor kimin için bu yazılar

Ama artık eskisi gibi hissetmiyor belli

Önemini yitiren son gece gibi yıldızlarını teslim etmiş

Yaklaşan mavi kızıl başlangıcı olan sabaha

En derininide yine mahsun ve mutlu olma düşleri yatıyor onun

Vazgeçemediği ve haklı olduğu son şansı olan hayatına sarılıyor.

O hep mutlulukları hakediyor ne kadar mutsuz olamaya çalışsada farkına varmadan

Elindekilerle yetinmeye çalışan

Ve belkide son sevilesi prenses dünyada

Dediğim gibi o kendini hep bildi zaten bu yazılar kime

Eminim ki hep de bilecek bu bu düşler, bu kendimi kandırışlar neden

Benimse tek dileğim var bu düşte istediğim

Son nefesim olacaksa onun kollarında olsun

Belki o zaman düşlerimle birlikte giderim gideceğim yere

Ve senin ellerinden...........

                                                           Tayfun ÇEVİK

K.Çekmece / 12.04.2007

00:56 pm

KARANLIĞIN DOĞASINDAN OLSA GEREK

DUVAR ARKASI ACILARIMIN GÖRÜNMEZLİĞİ

BOŞUNA GEÇEN BAHAR SONU SOLGUN ÖMRÜMDEN

SUSUZ GÜLLERDENDİR BELKİDE BİLİNMEZLİĞİM

İSMİ UNUTULMUŞ SEVGİLERDEN YAPILMIŞ

KIRILMASIN DİYE SÖYLENEN BAK UNUTMADIM DİYEN SÖZLER

NE KADAR ACI HAYAT

NE KADAR ACIMASIZ

KORKMADIĞIM NE VARSA ÜSTÜME BİR KAT ÇIKTI

TAŞIYAMICAK KADAR EZİLDİM BU SEVDADA

AMA PES ETMEDİM ÇEKTİĞİM ACILARA KARŞI

EN BÜYÜĞÜNÜZ GELSİN SEVDA ACILARININ

EN ACITANINIZ GELSİN

YAKSAMDA BU CANI CANINA KARŞI

TÜKETTİĞİM HER BİR GÜNÜ KENDİME AYIRSAM

UNUTAMAM ÇEKTİKLERİMİ SEVDAYA KARŞI SAVAŞIMDA

BİR SONU VARMI ACABA TÜM BUNLARIN

BİR ANLAMI VARMI ACABA ONDAN YANA

BİR BEN BİLİRİM İÇİMDEKİ KOPAN ADIMI

BİR DE ACILARA BULANMIŞ SESSİZ TAYFUNLAR

KENDİNİ ACIMASIZCA ELEŞTİREN VE CEZALANDIRAN

BİLDİĞİM EN KÜÇÜK MUTLULUK KIRINTISINI ARAYAN

O YALNIZLIKLARIN SAF BENİ

UNUTTUĞUN O SON HOŞÇAKALLA BİRLİKTE

SİLMİŞSİN HAFIZANDAN KORKTUĞUN İÇİN

BİR GÜN

GÖÇSEM ÜZÜLEN OLURMU ACABA FARKINDA OLARAK

BİR ÇİÇEK BIRAKIRMI ARDIMDAN ISLAK TOPRAĞIMA

VE KİM AĞLAR BAŞ UCUMDA

GERİDE BIRAKTIĞIM ACILARIMA SARILARAK

                                        Tayfun ÇEVİK