Bu sefer son

Artık kandıramıyorum kendimi

Katlanamıyorum bu durumdaki bir unutulmuşluğa

Kesikler içinde kaldım hayallerime, beslediğim umutlara karşı

Her yerim kan içinde bu sefer

Acının hat safhası

Belkide, ya ölüm ya kurtuluş çabası bu

Bir daha sevmekten bahsetmek yok

Acıyla erimeye son

Çocuk saflığında şekerli hayaller yok

Bisiklet peşinden koşan bir çocuk

Ve uçurtma sevdası aklının almayacağı kadar

Ve bir daha acımak yok acınacak halime

Hissedilmesi gereken ne varsa bıraktım yalnızlığıma

Defalarca tükürdüm yüzüme

Hak ettiğimden değil

Gerçekleri görmem içindi bu acımak kendime

Hayatımda bana hediye edilen tek gerçekleri

Yani sadece samimiyetleri, gülüşleri sakladım hafızamda

Ve şimdi sadece mutluluk izcisiyim

Yorulup bir gün kalırım belki yarı yolda

O zaman gelip yine ellerimden kim tutar adım gibi biliyorum

“sadık acılarım ve kalemim”

Benim tek sahip olduğum gerçeklerim

Son sözüm ise

Savaşa hayır,

Aşk’a son...

Tayfun ÇEVİK

06.11.2007

K.Çekmece/İST.

“Bir sen degil herkes unuttu beni
Bir sen degil herkes uyuttu beni
Ayrılık sevgiye ilaç olur
Buna sabrın yok senin
İstemem artık bunu
Aşka ihtiyacım yok benim...”

DUR, GÖZÜNDE ZAVALLI BİRİ VAR !!!

NASIL YAPIYORSUNDA, HER SEFERİNDE İÇİMİ ACITMAYI BAŞARABİLİYORSUN

HABERSİZDE OLSA

ANLAMSIZDA OLSA İSTEMEDEN,BİLMEDEN YAPIYORSUN

NEDİR İÇİMDEKİ BU ZAVALLI HİSSETTİREN DUYGU YÜKÜ

ANLATMAK İSTEDİĞİM ÖYLE AÇIKKİ MASUMLUK ADINA

OYSA Kİ GÖZÜNDE ÖYLE OLMAKTAN KORKTUM HEP BEN

ZAVALLI VE ACİZ, KENDİNİ YIPRATAN BİRİ

TAM ANLAMIYLA BEN, BEN DE DEĞİLİM ZATEN HAYALDEN İBARETİM

KENDİNİ KANDIRMAYA ÇALIŞIP DURAN

KENDİNE SADİST DUYGULARLI SAKLAYIP BAŞKALARINA

ASLINDA KENDİNE İHTİYAÇ DUYACAĞI SEVGİLERİNİ SAÇAN BİRİYİM.

GÖZÜNDE, KENDİ HALİNDE VE ACİZLİĞİ YÜZÜNDEN BELLİ BİRİ OLMAK İSTEMİYORUM

DUR, GÖZÜNDE ZAVALLI BİRİ VAR

SİLMELİYİM BUNU GÖZLERİNDEN

HİÇ YAKIŞMIYOR ÇÜNKÜ O HAYRAN KALDIĞIM GÖZLERİNE

DUR, GÖZLERİMDE HAYALİN VAR

KAYBETMEK İSTEMİYORUM BUNU

BU YÜZDEN İÇİMİ ACITMANI SEVMEK ZORUNDA KALIYORUM

AMA GÖZLERİNDEKİ ACI BAKIŞINI İSTEMİYORUM

GÜLÜŞÜNE CAN FEDA EDİLEBİLECEK BİRİYKEN

BANA BU ANLAMDA BAKMA LÜTFEN

YANLIZLIĞIMIN ÜSTÜNE BİR AVUÇ DA UZAKLIK SEN ATMA

BELKİ BUGÜN VARIM YARIN YOKUM BU BEDENDE

BELKİDE ERKENDEN GİDERİM HAYALLERİMİN EN DERİNLERİNE

AMA DUR LÜTFEN

DUR, ÇÜNKÜ GÖZÜNDE ZAVALLI BİRİ VAR

SİLMELİYİM BUNU GÖZLERİNDEN

HİÇ YAKIŞMIYOR ÇÜNKÜ O HAYRAN KALDIĞIM GÖZLERİNE

Tayfun ÇEVİK

17 Temmuz 2007

K.Çekmece

Daha ne kadar inanmalıyım bu acı gerçeklere

Bir ucundan da sen tut demelimiyim hayatın acı yalanlarından

Yoksa son derece olağan mı karşılamalıyım ezikliğimi

Yoksa asmalımıyım son utancımı en kalabalık koğuşlara

Doğrusu içimi acıtmamam için hiç bir sebep göremiyorum

Dilimdeki kesik sonderece derin, sevda adına konuşacak

Sözüm yemin, özüm aşk dediğim hayal ötesi buruk duygular

En son içtiğim serin su belkide kendime kabullendiremediğim

Toz pembe bir şeker belkide içime batan buruk sancı dediğim

Ölümün tadı yada yaşamamışlığın adı

Sessiz yelkenliler uğurladığım sahillerde

Kopmuş salıngaçlarda giderdiğim son gücenmemi

Anylamadığım aşk denilen ikiyüzlü bir duyguya bağlamıştım

Buna rağmen kanadı yine yüreğim

Gelmene rağmen kanmadı acıklı gözyaşlaım akmaya

Uykusuz gözlerimden gitmeyen,hayalime sakladığım mahçup sevdamı

Bir türlü döktüğüm yazılarda anlatamıyorum

Kimdi, neyin nesiydi derseniz

Bilinmezlik sizin için verebileceğim cevap

Benim için anlatılacak çok anısı olan kartal tepeleri deniz görüntüsü

Bir de  dökülen anlamlı ama gerçek bi o kadarda haklı gözyaşları

Unutamam o onları asla unutmam

Ne zaman bir söğüt gürsem dökerim gözlerimdeki sevgimi

Anlayacak kimse olmasada

Hayalde olsa

Yanlızlığın adını koyarım her seferinde

Bilmediğiniz kaderimle başbaşa kalırım yazdıklarımla

Bu yüzden genç yazar hem yazar hem ağlar

Geçip giden hayallerinin ardından ulaşamadığı sevdasına karsı

Beklentisi olmadığı halde

En yalın haliyle

Belkide en savunmasız haliyle ölüme kucak açmış

Beklediği acı sonun düşüncesinde

Tayfun ÇEVİK

11.07.2007 K.Çekmece

SABAHINI DÜŞÜNDÜĞÜM SON YAZIMIN İLK ANLARIYDI DERİN HAYALLERİM

NE SON HECESİNDEYDİM HAYATIN NE DE İLK SESLERİNDE

BAĞBOZUMU  BİR SEVDAYLA HAYAL ETMİŞTİM HEP AŞKLARIMI

ÇÜNKÜ HEP KÜF KOKMAYA MAHKUM KALACAK HİSSEDERDİM NEDENSE

BUZ GİBİ SULARDA ATEŞLER GİBİ YANIŞIM ERİTİRDİ HEP MASUMLUĞUMU

AMA KAYBETMEDİĞİM İKİ ŞEYDEN BİRİYDİ DÜŞLERİM

SARILIPTA DÜŞMEMEK İÇİN KARANLIK YARLARA, KURTARICIM OLURDU HEP

AMA BEDELİNİ ALMADAN, CANIMI YAKMADAN EDEMEZDİ

HER SARILIŞ BİR CAN ACISI, HER BEDEL KURTULUŞ ÇABASIYDI MUTLULUKTAN

HERŞEYİN SÖZLERDEN İBARET OLMADIĞINI, HİSLERİN GÜCÜNÜ GÖSTEREBİLİRDİM ELBET, AMA GERÇEKLER DEĞİLMİ BENİDE SİZLER GİBİ ENGELLEYEN

AMA BEN SİZ DEĞİLİM, BEN KENDİM BİLE DEĞİLİM YAŞADIKLARIMLA.

KENDİMİ İÇİMDE KAYBETMİŞ BİR DELİ OLMAYI TERCİH EDERDİM

İÇİMDE KENDİM OLMAYI, DERİN SANCIMLA BARIŞMAYI İSTERDİM

HER GÜN YÜZÜME TAKTIĞIM O YALANDAN GÜLÜMSEME MASKELERİNİ,

İÇİMDEKİ KALBİ ÇİZİK ÇOCUKLUĞUMU, GERÇEK OLMAYAN DÜŞLERİMİ

EN DERİN KUYULARA ATMAYI İSTERDİM.

İKİNCİ UNUTMADIĞIM GEÇMİŞİMDİ. HER ZAMAN OLDUĞU GİBİ YARI MUTLU.

ÖNCEDEN ÇIRPINIRDIM GEÇMİŞ GERÇEKLERİMLE GELECEK DÜŞLERİMİN ARASINDA

KARŞIMDA ACI KAHKALARLA BANA BAKAN ASIL BENLİĞİMİN EZİKLİĞİNDE

HER SABAH YÜZSÜZ UYANIRDIM SEVDİKLERİMİN ARASINDA VE HEMEN

O GÜLÜMSEME MASKELERİMİ TAKINIRDIM YÜZÜME BİLMESİNLER DİYE HİSSETTİKLERİMİ. O GÜLÜMSEME MASKELERİME RAĞMEN SAKLAYAMAZDIM YÜZÜMÜN ACI VERİCİ TEBESSÜMÜNÜ.

KAÇINCI SABAHIM BU HATIRLAMIYORUM. KAÇINCI YIL VEYA HANGİ MASKEM YÜZÜMDE VE BEN HALA İNSANLARIN İÇİME GİRMELERİNDEN KORKUYORUM. KENDİMİ SAKLADIĞIM GECELER BİLE RAHATSIZ OLUYOR ARTIK BENİM BU HÜZNÜMDEN. KENDİMİ ANLATACAK BİR BENİ BULUYORUM KARŞIMDA VE KENDİME BİLE YALAN SÖYLEYEMİYORUM. BİLİYORMUSUNUZ ASLINDA MASKELERİM ESKİDİ. ŞİMDİ BAKSANIZ GÖZLERİMİN İÇİNE GÖRÜRSÜNÜZ O İÇİMDEKİ AĞLAMAKLI KÜÇÜKLÜĞÜMÜ.

HAYATIN ARASINDA SIKIŞIP KALDIM DİYEBİLİRİM,HEP YARIM SEVİÇLER, YARIM AŞKLAR, YARIM KALAN DÜŞLER... GERÇEKLE HAYAL ARASINDA KALAN BİR ŞİZOFREN BİLE DEĞİLİM. HAYATA KARŞI TEK SAHİP OLDUĞUM SİLAHIM GÜLÜMSEME MASKELERİM.

                                                               Tayfun Çevik

                                                               30.06.2007 / K.Çekmece

İÇİMDEKİ KİMSİN?

Hadi  kalk gidiyoruz bu hayattan

Durmalımıyız sence acıların tam ortasında

Seyretmelimiyiz yoksa dirhem dirhem eriyişimizi

Anılarımızla acılarımızı birleştirmekten başka

Ne yaptık ki hayal dünyamıza gömdüğümüz benliğimizi acıtmak için

Sen istersen kalabilirsin uyanık bu düşlerin içinde yapayalız

Her zaman ki gibi

Kalıp acıtabilirsin en derinini

Umrunda değil dimi benliğim

Sen yada ben

Ne farkederki

İkimizde aynı kişi değilmiyiz

Kendi içinde çatışan duygu kavgacıları değilmiyiz

Aynı bedende sıkışıp kalmış

Hayal dünyası ve asi olan

Sen ve ben aynı kişiyiz

Neden peki bu karşıtlığımız

İçimde kim var benim

Böylesine asi ve  yalnız

Kim benim diğer yanım ?

Acısını bile belli etmemeye çalışan süt beyaz tatlı yalnızlığı paylaşmayan

Kimsin sen aşkı tarif etmeden yaşamaya çalışan

Kimi sevdiğinin farkındamısın

Yada neyi

Ne yapmaya çalıştığının farkında olan ve beni köpüklü dalgalar gibi

Kendinden uzaklaştırarak kıyılara vuran kimsin içimde olan asi kişi ?

Seni benmi sürükledim buraya

Yoksa sendemi benimle geldin

O dondurmacının arkasından yalın ayak koşarak

Sendemi limonlu istedin dondurmanı hayatın gibi ekşi diye

Oysa ki ekşi yüzleri tebessüme boğmuştun onca zaman

Niçin kendini saklıyorsun yeni sevdalara karşı

Seni bana anlatmaya kalkışma

İkimiz aynı kişiyiz işte

Aynı kişiyiz ama ben bir türlü tanıyamıyorum içimdeki diğer yanımı

Bilmekle bilmemek arası yarım kalan hayallerim gibi

Bak yinede emin değilim tüm bildiklerimden

Yine asiyim yine saklıyorum kendimi tüm sevdalara karşı

Bunu neden yapıyorum biliyorum aslında

Aslımdan kaçan bir ben varım galiba

Yüzündeki eski maskeleri terk edemeyen

Bulgur taneli kahverengi sevgi taneceklerini kaybetmeyi göze alamayan

Benliğimi öyle sarmış ki duygusallık

Engel olamıyorum buna karşı

Sen, içimdeki !

Sen ne yapsan da yalnızlığa karşı

Ben dostaırımı terk edemem

Bana dost, sana aşk olan düşlerimi terk edemem

Varlığımın sebebi demekten çekimediğim

Kaçıp gitmeme engel olan bu sevgiye hayır diyemem

Hayat acı değilmi

Bu da cı işte

Tam senin istediğin gibi değilmi

Sen, içimdeki, kimsen seninle varım ben

Sen yoksan bende yokum

Acım ve yalnızlığımsın

Sen yoksan yazdıklarım yok

Sen yoksan o da yok

Ruhsuz bir iskeletim yoksan

Ve ben her şeye rağmen senin olmanla mutluyum

Tanımlayamadığım benliğim

Ve bir tek bildiğim var, yani biz yani ben

O varsa varım, o var sa varız

O kim mi ?

O kendini biliyor

Evet o gerçekten kendini biliyor...

Tayfun ÇEVİK

05.06.2007 / K.Çekmece

BELKİDE EN GÜZELİ BUDUR

“İklimler değişti, tıpkı benim gibi. Esmer havalar konuşmamı istemezlerdi buralarda. Anlatmak istediğim neydi sözde, bu önemliydi ama, sözde değildi benim anlattıklarım, özde olanlar ve hep yarım, hep eksik arda kalanlar, benden arta kalan hep bunlardı.”

Aydınlanmayı bekleyen kızıl-mor ve soğuk şafak vakitleri seninle birlikte uyanırdım hep ama sen bilmezdin, hissetmezdin bir çocuk her sabah acıkırdı. Hep pamuk helvalardı hayalleri ve birde sepetli bisikleti ama herşeye rağmen o geçmişte yaşadıklarını kumdan kazdığı küçük kuyulara gömmeye çalıştı.Her gelen dalgada mutlu sonlarını bekledi ama bir türlü yok edemedi hayalerini. Vazgeçemediği şekerlerinden bile, ayrılabilirim dedi son uykuya dalışlında.

O gün bu gündür o çocuk uyanmadı bir türlü uykusundan. Açmak istemedi belkide gözlerini, dünyanın böyle tatsız, böyle acıtan duyguları yüzünden, hep hüzünlü bir uykuda o en güzel rüyasını görmekten usanmaz bir halde ne gerçekler geçmişti üstünden, ne aşklar, ne yalnızlıklar geçmişti. Üstü başı kan içinde kalmıştı duygularından yana. Bildiklerini hep unuttuğunu idda etti ve kendini son bir kez de olsa kandırabilmek adına, adının önünde durdu duygu yarlarından düşsün diye ama bu sefer olmadı, olmadı işte. Kendine söyleyecek bir yalanı kalmadığı yüzüne bir tokat gibi çarpmıştı, gözleri doldu birden, böyle zamanlarda aklına hep çocukluğu gelirdi. Son oyuncaklarını bir eskicinin aldığı ve arkasından elma şekeriyle koştuğu ağlamaklı yüzünün hali aklına gelirdi.

 Kızıl ve mor gökyüzüne her akşam el sallardı kimse görmeden, o da bilmezdi neden ama bu bir sevgi gösterisiydi belkide kendine pek de acımasız davranmayan hayata karşı, belkide yalnızlığınaydı bu el sallayış ve her seferinde gözlerindeki yaşların önüne bir set bulamazdı ne yaptıysa.

“Büyütebilmeyi isterdim içimdeki küçüklüğümü, ama ne yaptımsa olmadı işte.Belkide böylesi daha iyiydi, görebildiğim ama diğer tarafına geçemediğim o şeffaf perdenin ardında kalmamdı. Belkide en güzeli budur.”

                                             Tayfun ÇEVİK

                                             21.05.2007 / K.Çekmece

GEÇMİŞTEN

Oradaydım

Soğuk karanlıklarında sakladığın asabi hislerinin tam önünde

İstediğin yerde yani

İntikamını almak istediğin

Kendince kurduğun dik ve aşağılayıcı duvarlarının dibinde

Bu kez anladım

Kaybettiklerinin yerini doldurmaya çalışmalarını

Ve acı verişlerini

Unutamadığnı ve kabullenmediğin suçunu

İçinden çekip alınmayı beklediğin

Sinir bozucu intikam planlarından bıktım.

Oradaydım

Sahibi tarafından terk edilen yazılarımın içinde

Kurduğum tüm hayal öbeklerinin mezarı başında

Ve ne demeliyim şimdi

Ne hissetmeliyim bunca emekten sonra

Benim için eski birine

Ne söylememi bekliyordun ki?

Geçti artık

Oradaydım ve yalnızdım

Sen yoktun...

Sen gittin...

Ve ben şimdi

Emre’nin söylediği nakarattayım;

“Ne aşk var, ne mutlu sonlar,

dört duvar yalnızlık var,

gücüm yetmez kaçmaya,

hapsolunca yalnızlığa.”

Tayfun ÇEVİK

16.05.2007 / 22:34

K.Çekmece / İST.

HERŞEY BİTTİKTEN SONRA

Oyuncaksız bir çocuk gibiyim bu düşlerimin içinde kalan

Yarım kalmış tüm oyunlarım

Geçmişe ve geleceğe dair ne varsa hep satır başlarında kalmış yazılacak

Hepsi yarım

Hepsi kırık düşlerimin

İçimin içi sızlıyor her nefes alışımda bu mahçupluktan

Ve bir yanım hep çek git diyor yalnızlıkların tam ortasına

Kendime söyleyebileceğim bir yalanım kalmadı artık

Yüzümdeki maskelerim düşmeye başladı bir bir

Aynalara inatçı bir inkarla tamımamazlıktan geliyorum artık kendimi

Soğuk ellerindeki sıcacık sevgi

Ve tatlı bir anı olarak kalmış sebepsiz sevinçlerim

İlk yazdığım yazı gibi senin için

Geç kalmışım ben sana

Yada çektiğim acılar yetişemez olmuş artık bu sevdama

Sana unutulmayacak bir hatıra bıraktım kendimce

Ve seni sevdiklerine emanet ederek gömdüm en kıymetli yerime

Puslu bir göz nidasıyla geceye bıraktım sessiz haykırışlarımı

Tüm isyankarlıklarımı gözlerimde sabahı bekleyen

Yalnız kalmış yıldızlara teslim ettim

Bulduğum son oyuncağımı da kendim kırdım

Kendime bir ceza niyetinde

Hayat bu işte

Düşlerinizle yola çıkarsanız yanınıza azık yerine

Kefenize azıcık gerçek koymalısınız

Benim gerçeklerim tükensede acılarım hep benimle

Benim sadık acılarım

Derin sancım ve kalemim var

Okunmasa da anlaşılmasada yazdığım içimdekiler var

Ve suçlu değil kimse hayatımda

Kimse borçlu değil sevgi ve emek karşılığında

Seneler, yazılası birer anı ve tebessümler torbası

Ne zaman elimi atsam o torbaya

Neden hep çıkardığım sen oluyorsun

Geriye bıraktığım ve yeniden elimi attığımda

Neden hep elim sen kokuyorsun

Bunun bir açıklaması varmı rüya tabirlerinde gerçeği olmayan düş tadında

Yaşım buna müsait mi yaşamak için acılarımı

Yoksa düşlerimin emekliliğini mi beklemeliyim

Herşey bittikten sonra.......

                                                                                  Tayfun ÇEVİK

                                                                                  13.04.2007 / K.Çekmece

                                                                                   00:57 am